பானுரவியின் நினைவுக் குறிப்புகள்
"ஏய் தொம்பச்சி... உள்ள வா" என்ற அம்மாவின் குரல். வீதியில் கிட்டிப் பிள்ளை விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறேன்.
சாரதாம்பாள் பாட்டியின் தோட்டம். ஜாதிமல்லி, பவளமல்லி, ரோஜா, செம்பருத்தி. மலர்கள் — அவற்றின் வாசனையும் நிறமும் அழகும் — இயற்கையின் பரிசு.
ஒரு புத்தகம் என்பது ஒரு உலகம். நிலாவில் அமர்ந்து, அது எரிந்த வேளையில், ஒரு புத்தகத்தைத் திருடித் தாங்கியாகப் படித்தேன்.
கைவண்ண கடிதம். தபால்காரர் மணிகளை அசைத்து வரும் ஒலி. கடிதங்கள் — நம்மை ஒருவருக்கொருவர் உயிர்ப்பிக்கும் நூல்.
ராஜா, சேகர், பரத். மூன்று சகோதரர்கள், மூன்று பாதைகள், ஒரே இதயம்.
அந்த நீண்ட வீதியில், எத்தனை கதவுகள், எத்தனை கதைகள். அண்டை அயலார் என்றால் குடும்பத்திற்கு அடுத்த குடும்பம்.
கூட்டாஞ்சோறு — பக்கத்து வீடுகளில் இருந்து ஒவ்வொரு வீடும் ஒரு பண்டம் கொண்டு வந்து சேர்ந்து சாப்பிடுகிறோம். நட்பின் உணவு.
அந்தப் பழைய செட்டிநாடு வீட்டின் நடப்புகள் — விடியல் முதல் இரவு வரை.
சூரியன் உதிக்கும் முன்பே, அம்மா முற்றத்து அம்மியில் வேப்பிலை அரைத்துக் கொண்டிருப்பார். நாம் அறிந்திருந்தோம் என்ன வரப்போகிறது என்று.
பாரதி என் கண்களை திறந்தான். "அச்சம் தவிர்க!" என்று அவன் சொன்னான்.
அந்த நாட்களில் கை பேசி இல்லை, கணினி இல்லை. ஆனால் பொழுதுபோக்கு இருந்தது.
மை, பாவாடை, வளையல்கள். ஒரு சிறு பெண்ணின் அலங்காரம் அன்னையின் கைகளில்.
வீட்டின் வெள்ளைச் சுவர் — ஒவ்வொரு நாளும் பள்ளி விட்டு வந்து பார்க்கும்போது, மாய மந்திரமாக அந்தச் சித்திரம் மேலும் அழகாகும்.
அந்தப் பெண் துறுதுறுவென்று அங்கும் இங்கும் சுற்றிக் கொண்டிருந்தாள் — சுமார் பன்னிரண்டு வயது. ஒரு பெண்மணி கவனித்து மனதில் முடிவு செய்தாள்.
ஒரு தாம்பாளத்தில் களிமண். சுகுணாக்காவின் விரல்கள். ஒன்றுமில்லாத இடத்திலிருந்து, ஒரு சிறு கடவுள் உருவாகிறார்.
பூங்காவில், ரயில் நிலையத்தில், கடற்கரையில் — முதியவர்கள் பேசிக் கொள்ள சந்தர்ப்பங்களை உருவாக்குகிறார்கள். ஏன்? சொல்லாத சொல்லே உறவுகளை அறுத்துவிடுகிறது.
பயம் பல ஆண்டுகளாக என்னோடு நடக்கிறது. சிறு பிராயத்தில் சாதத்தோடு ஊட்டப்பட்டது. பாரதிதான் அதை விடச் சொன்னான்.
ஒன்பது இரவுகள், ஒன்பது தேவிகள். படிகள் உயரும். பெட்டிக்குள் பொம்மைகள் விழித்து, வருடத்திற்கு ஒருமுறை கொண்டாடப்படக் காத்திருக்கின்றன.